El la malnovgreka al Esperanto - Historio de redaktoj

Renato ĉe 16:44, 8 Jul. 2016

2016-07-08T16:44:51Z

Renato ĉe 16:43, 8 Jul. 2016

2016-07-08T16:43:40Z

Renato ĉe 16:42, 8 Jul. 2016

2016-07-08T16:42:27Z

Renato ĉe 16:41, 8 Jul. 2016

2016-07-08T16:41:20Z

Renato ĉe 16:38, 8 Jul. 2016

2016-07-08T16:38:32Z

Renato ĉe 16:34, 8 Jul. 2016

2016-07-08T16:34:25Z

Renato ĉe 16:31, 8 Jul. 2016

2016-07-08T16:31:50Z

Renato ĉe 16:25, 8 Jul. 2016

2016-07-08T16:25:57Z

Renato ĉe 16:24, 8 Jul. 2016

2016-07-08T16:24:27Z

Renato ĉe 16:19, 8 Jul. 2016

2016-07-08T16:19:14Z

@@ Linio 15: / Linio 15: @@
-'''UNUA PARTO '''
+'''=== UNUA PARTO ==='''
 '''Reguloj por la elparolo de la antikvaj grekaj nomoj laŭorde de la greka alfabeto.'''
@@ Linio 67: / Linio 67: @@
 </table>
 <br>
-Rimarkoj:
+'''Rimarkoj:'''
 <br>
 <table border=1>
@@ Linio 87: / Linio 87: @@
 <br>
 <br>
-'''DUA PARTO'''
+'''=== DUA PARTO ==='''
 <br><br>
 Post la transskribado per la unua tabulo oni generale povas aldoni la sufikson “-o” kaj tiel esperantigi la nomojn en ne perfekta maniero. Ekzemple ““Σωκράτης” post la supra transskribado fariĝas “Sokrates” do oni povas aldoni la substantivan sufikson “-o” kaj la nomo povas esti esperantigita kiel “Sokrates-o”. Tiu iasence povas sufici al multaj Esperantistoj.
@@ Linio 121: / Linio 121: @@
 </table>
 <br>
-Rimarkoj:
+'''Rimarkoj:'''
 <br>
 <table border=1>

@@ Linio 56: / Linio 56: @@
 <tr><td>τσ</td><td>“c”</td></tr>
 </table>
 <table border=1>
 <tr><td>οι</td><td>“e” eble proksima sono al “oi” <sup>8</sup></td></tr>

@@ Linio 56: / Linio 56: @@
 <tr><td>τσ</td><td>“c”</td></tr>
 </table>
 <table border=1>
 <tr><td>οι</td><td>“e” eble proksima sono al “oi” <sup>8</sup></td></tr>
@@ Linio 100: / Linio 99: @@
 <br><br>
 <table border=1>
-<tr><td>Nominativo</td><td>Genitivo</td><td></td></tr>
+<tr><td>'''Nominativo'''</td><td>'''Genitivo'''</td><td></td></tr>
 <tr><td>-α</td><td></td><td>Virinaj nomoj kiuj finiĝas per tiu sufikso, ankaŭ havas la saman sufikson “–a” en la latina. Do preferinde ke ili ankaŭ en Esperanto finiĝas per “–a”. 1 <br><br>Ĉiuj aliaj nomoj finiĝas per sufikso “-o” en Esperanto. Ankaŭ loknomoj kiuj estas de virina kategorio. 2</td></tr>
 <tr><td>-αι</td><td></td><td>Tiu estas plurala sufikso de virinaj nomoj sed ĝi estas uzata rare en nomoj. Fakte tiu sufikso singulare estas “-α” kaj apartenas al la unua kategorio supren. Tiu sufikso transskribas al “-oj” aŭ “-o”. 3</td></tr>

@@ Linio 15: / Linio 15: @@
-'''Unua Parto '''
+'''UNUA PARTO '''
 '''Reguloj por la elparolo de la antikvaj grekaj nomoj laŭorde de la greka alfabeto.'''
@@ Linio 66: / Linio 66: @@
 <tr><td>ηυ</td><td>“iu”</td></tr>
 </table>
 <br>
 <table border=1>
@@ Linio 85: / Linio 87: @@
 <br>
 <br>
-'''Dua Parto'''
+'''DUA PARTO'''
 <br><br>
 Post la transskribado per la unua tabulo oni generale povas aldoni la sufikson “-o” kaj tiel esperantigi la nomojn en ne perfekta maniero. Ekzemple ““Σωκράτης” post la supra transskribado fariĝas “Sokrates” do oni povas aldoni la substantivan sufikson “-o” kaj la nomo povas esti esperantigita kiel “Sokrates-o”. Tiu iasence povas sufici al multaj Esperantistoj.
@@ Linio 98: / Linio 100: @@
 <br><br>
 <table border=1>
-<tr>	<td>	Nominativo	</td>	<td>	Genitivo</td>	<td>		</td>	</tr>
+<tr><td>Nominativo</td><td>Genitivo</td><td></td></tr>
-<tr>	<td>	-α	</td>	<td>		</td>	<td>	Virinaj nomoj kiuj finiĝas per tiu sufikso, ankaŭ havas la saman sufikson “–a” en la latina. Do preferinde ke ili ankaŭ en Esperanto finiĝas per “–a”. 1 <br><br>Ĉiuj aliaj nomoj finiĝas per sufikso “-o” en Esperanto. Ankaŭ loknomoj kiuj estas de virina kategorio. 2	</td>	</tr>
+<tr><td>-α</td><td></td><td>Virinaj nomoj kiuj finiĝas per tiu sufikso, ankaŭ havas la saman sufikson “–a” en la latina. Do preferinde ke ili ankaŭ en Esperanto finiĝas per “–a”. 1 <br><br>Ĉiuj aliaj nomoj finiĝas per sufikso “-o” en Esperanto. Ankaŭ loknomoj kiuj estas de virina kategorio. 2</td></tr>
-<tr>	<td>	-αι	</td>	<td>		</td>	<td>	Tiu estas plurala sufikso de virinaj nomoj sed ĝi estas uzata rare en nomoj. Fakte tiu sufikso singulare estas “-α” kaj apartenas al la unua kategorio supren. Tiu sufikso transskribas al “-oj” aŭ “-o”. 3	</td>	</tr>
+<tr><td>-αι</td><td></td><td>Tiu estas plurala sufikso de virinaj nomoj sed ĝi estas uzata rare en nomoj. Fakte tiu sufikso singulare estas “-α” kaj apartenas al la unua kategorio supren. Tiu sufikso transskribas al “-oj” aŭ “-o”. 3</td></tr>
-<tr>	<td>	-ας	</td>	<td>	-αδος	</td>	<td>	Tiu formo de ne egalsilaba sufikso en Esperanto transskribas al la sufikso “-ado”. 4	</td>	</tr>
+<tr><td>-ας</td><td>-αδος</td><td>Tiu formo de ne egalsilaba sufikso en Esperanto transskribas al la sufikso “-ado”. 4</td></tr>
-<tr>	<td>	-ας	</td>	<td>	-α	</td>	<td>	Tiu formo de egalsilaba sufikso en Esperanto transskribas al la sufikso “–o”. 5	</td>	</tr>
+<tr><td>-ας</td><td>-α</td><td>Tiu formo de egalsilaba sufikso en Esperanto transskribas al la sufikso “–o”. 5</td></tr>
-<tr>	<td>	-ες	</td>	<td>		</td>	<td>	Tiu estas plurala sufikso kiu malaperas kaj fariĝas “-oj”. 6	</td>	</tr>
+<tr><td>-ες</td><td></td><td>Tiu estas plurala sufikso kiu malaperas kaj fariĝas “-oj”. 6</td></tr>
-<tr>	<td>	-η	</td>	<td>		</td>	<td>	Tiu finaĵo estas de egalsilabaj nomoj kaj ĝi transskribas en Esperanto al “–o”. 7	</td>	</tr>
+<tr><td>-η</td><td></td><td>Tiu finaĵo estas de egalsilabaj nomoj kaj ĝi transskribas en Esperanto al “–o”. 7</td></tr>
-<tr>	<td>	-ης	</td>	<td>		</td>	<td>	Tiu finaĵo estas de egalsilabaj nomoj kaj ĝi transskribas en Esperanto al “–o”. Sed en unusilabaj radikoj ĝi fariĝas “-eso”. 8	</td>	</tr>
+<tr><td>-ης</td><td></td><td>Tiu finaĵo estas de egalsilabaj nomoj kaj ĝi transskribas en Esperanto al “–o”. Sed en unusilabaj radikoj ĝi fariĝas “-eso”. 8</td></tr>
-<tr>	<td>	-οι	</td>	<td>		</td>	<td>	Tiu estas plurala sufikso por viraj nomoj sed ĝi estas uzata rare en nomoj. Tiu sufikso transskribas al “-oj” aŭ “-o”. 9	</td>	</tr>
+<tr><td>-οι</td><td></td><td>Tiu estas plurala sufikso por viraj nomoj sed ĝi estas uzata rare en nomoj. Tiu sufikso transskribas al “-oj” aŭ “-o”. 9</td></tr>
-<tr>	<td>	-ιον	</td>	<td>		</td>	<td>	Tiu finaĵo estas rara kaj ĝi transskribas al la latinan kiel “–ium” sed en esperanto gi fariĝas “-o”. Fakte ĝi estas rare uzata finaĵo. 10	</td>	</tr>
+<tr><td>-ιον</td><td></td><td>Tiu finaĵo estas rara kaj ĝi transskribas al la latinan kiel “–ium” sed en esperanto gi fariĝas “-o”. Fakte ĝi estas rare uzata finaĵo. 10</td></tr>
-<tr>	<td>	-ων	</td>	<td>	-ωνος	</td>	<td>	Tiu ne egalsilaba finaĵo estas transskribita en Esperanto aldonante la finaĵon “-o” al la vorton. 11	</td>	</tr>
+<tr><td>-ων</td><td>-ωνος</td><td>Tiu ne egalsilaba finaĵo estas transskribita en Esperanto aldonante la finaĵon “-o” al la vorton. 11</td></tr>
-<tr>	<td>	-ον	</td>	<td>	-ου	</td>	<td>	Tiu estas egalsilaba finaĵo kaj estas transskribita en Esperanto aldonante la finaĵon “-o” al la vorton. 12	</td>	</tr>
+<tr><td>-ον</td><td>-ου</td><td>Tiu estas egalsilaba finaĵo kaj estas transskribita en Esperanto aldonante la finaĵon “-o” al la vorton. 12</td></tr>
-<tr>	<td>	-ος	</td>	<td>	-ου	</td>	<td>	Tiu estas egalsilaba finaĵo kiu transkribas en Esperanto al “-o”. 13 	</td>	</tr>
+<tr><td>-ος</td><td>-ου</td><td>Tiu estas egalsilaba finaĵo kiu transkribas en Esperanto al “-o”. 13 </td></tr>
-<tr>	<td>	-ις	</td>	<td>	-ις	</td>	<td>	Tiu estas egalsilaba deklinacio kaj la finaĵo transskribas en Esperanto al “-o”. 14	</td>	</tr>
+<tr><td>-ις</td><td>-ις</td><td>Tiu estas egalsilaba deklinacio kaj la finaĵo transskribas en Esperanto al “-o”. 14</td></tr>
-<tr>	<td>	-ις	</td>	<td>	-ιδος/<BR>-ινος	</td>	<td>	Tiu estas ne egalsilaba deklinacio kaj la nomo estas transskribita en Esperanto aldonante la finaĵon “-o” al la vorton. 15	</td>	</tr>
+<tr><td>-ις</td><td>-ιδος/<BR>-ινος</td><td>Tiu estas ne egalsilaba deklinacio kaj la nomo estas transskribita en Esperanto aldonante la finaĵon “-o” al la vorton. 15</td></tr>
-<tr>	<td>	-ις	</td>	<td>	-ιδος	</td>	<td>	Loknomoj kun tiuj finaĵoj, en Esperanto alprenas la finaĵon “-ido”. 16	</td>	</tr>
+<tr><td>-ις</td><td>-ιδος</td><td>Loknomoj kun tiuj finaĵoj, en Esperanto alprenas la finaĵon “-ido”. 16</td></tr>
-<tr>	<td>	-ις	</td>	<td>	-ινος	</td>	<td>	Loknomoj kun tiuj finaĵoj, en Esperanto alprenas la finaĵon “-iso” aŭ pli simple aldonante la finaĵon “-o” al la vorton. 17	</td>	</tr>
+<tr><td>-ις</td><td>-ινος</td><td>Loknomoj kun tiuj finaĵoj, en Esperanto alprenas la finaĵon “-iso” aŭ pli simple aldonante la finaĵon “-o” al la vorton. 17</td></tr>
-<tr>	<td>	-ευς/<br>-υς	</td>	<td>		</td>	<td>	Tiu finaĵo transskribas en diversaj formoj en Esperanto. Ekzemple al “-euso”, “-eo”, “-o”. 18	</td>	</tr>
+<tr><td>-ευς/<br>-υς</td><td></td><td>Tiu finaĵo transskribas en diversaj formoj en Esperanto. Ekzemple al “-euso”, “-eo”, “-o”. 18</td></tr>
-<tr>	<td>	-ως	</td>	<td>		</td>	<td>	Al nomojn kiuj havas tiun finaĵon, la Eseperanto finaĵo “-o” estas aldonita. 19	</td>	</tr>
+<tr><td>-ως</td><td></td><td>Al nomojn kiuj havas tiun finaĵon, la Eseperanto finaĵo “-o” estas aldonita. 19</td></tr>
 </table>
 <br>
-<table>
+Rimarkoj:
-<tr>	<td>	1	</td>	<td>	Ekzemploj: “Ναŭσικάα” fariĝas “Naŭzika-a”	</td>	</tr>
+<br>
-<tr>	<td>	2	</td>	<td>	Ekzemploj: Loknomoj de virina kategorio kiel “Βοιωτία” kaj “Κιλικία” prenas sufikson –o en Esperanto : “Beoti-o” kaj “Cilici-o”. Viraj nomoj prenas la finaĵojn “–o” en Esperanto, “Αίγισθος” fariĝas “Egist-o”, “Δαίδαλος” fariĝas “Dedal-o”	</td>	</tr>
+<table border=1>
-<tr>	<td>	3	</td>	<td>	Ekzemplo: Unu ekzemplo de tiu rare uzata finaĵo estas la urbonomo “Αθήναι”. Tiu sufikso unue estis transskribita kiel “Aten-oj” sed poste “Aten-o”. Fakte la singularo de tiu nomo apartenas al la unua (1) kategorio supren.	</td>	</tr>
+<tr><td>1</td><td>Ekzemploj: “Ναŭσικάα” fariĝas “Naŭzika-a”</td></tr>
-<tr>	<td>	4	</td>	<td>	Ekzemploj: “Παλλάς” fariĝas “Pal-ado”, “Ιλιάς” fariĝas   “Ili-ado”, “Τρωίας” fariĝas “Tro-ado”, “Τιβεριάς” fariĝas “Tiberi-ado”. Sed “ᶜΕλλάς” en PIV fariĝas “Helas” anstataŭ “Hel-ado”, kiun oni povas rigardi kiel eraro (bonvolu noti la krudan spiriton ĉi tie).	</td>	</tr>
+<tr><td>2</td><td>Ekzemploj: Loknomoj de virina kategorio kiel “Βοιωτία” kaj “Κιλικία” prenas sufikson –o en Esperanto : “Beoti-o” kaj “Cilici-o”. Viraj nomoj prenas la finaĵojn “–o” en Esperanto, “Αίγισθος” fariĝas “Egist-o”, “Δαίδαλος” fariĝas “Dedal-o”</td></tr>
-<tr>	<td>	5	</td>	<td>	Ekzemploj: “Αινείας” fariĝas “Ene-o”, “Επαμεινώνδας” fariĝas “Epaminond-o”, “Πυθαγόρας” fariĝas “Pitagor-o”. Escepto estas “Μίδας” k’u ne fariĝas “Mid-o” sed fariĝas “Midas-o”.	</td>	</tr>
+<tr><td>3</td><td>Ekzemplo: Unu ekzemplo de tiu rare uzata finaĵo estas la urbonomo “Αθήναι”. Tiu sufikso unue estis transskribita kiel “Aten-oj” sed poste “Aten-o”. Fakte la singularo de tiu nomo apartenas al la unua (1) kategorio supren.</td></tr>
-<tr>	<td>	6	</td>	<td>	Ekzemplo: “Κυκλάδες” fariĝas “Ciclad-oj”	</td>	</tr>
+<tr><td>4</td><td>Ekzemploj: “Παλλάς” fariĝas “Pal-ado”, “Ιλιάς” fariĝas   “Ili-ado”, “Τρωίας” fariĝas “Tro-ado”, “Τιβεριάς” fariĝas “Tiberi-ado”. Sed “ᶜΕλλάς” en PIV fariĝas “Helas” anstataŭ “Hel-ado”, kiun oni povas rigardi kiel eraro (bonvolu noti la krudan spiriton ĉi tie).</td></tr>
-<tr>	<td>	7	</td>	<td>	Ekzemploj: “Σπάρτη” fariĝas “Spart-o”, “Αντιγόνη” fariĝas “Antigon-o” aŭ preferinde “Antigon-a" kiel tiuj nomoj en la regulo (1)	</td>	</tr>
+<tr><td>5</td><td>Ekzemploj: “Αινείας” fariĝas “Ene-o”, “Επαμεινώνδας” fariĝas “Epaminond-o”, “Πυθαγόρας” fariĝas “Pitagor-o”. Escepto estas “Μίδας” k’u ne fariĝas “Mid-o” sed fariĝas “Midas-o”.</td></tr>
-<tr>	<td>	8	</td>	<td>	Ekzemploj: “Αλκιβιάδης” fariĝas “Alcibiad-o”, “Διομήδης” fariĝas “Diomed-o”, “Σωκράτης” fariĝas “Sokrat-o”, “Ηρακλής” fariĝas “Herakl-o”. Ekzemploj de unusilabaj radikoj estas: “Άρης” fariĝas “Ar-eso”, “ᶜΕρμής” fariĝas “Herm-eso” (bonvolu noti la krudan spiriton ĉi tie). 	</td>	</tr>
+<tr><td>6</td><td>Ekzemplo: “Κυκλάδες” fariĝas “Ciclad-oj”</td></tr>
-<tr>	<td>	9	</td>	<td>	Ekzemplo: Unu ekzemplo de tiu rare uzata finaĵo estas la urbonomo “Δελφοί”. Tiu sufikso unue estis transskribita kiel “Delf-oj” sed poste “Delf-o”. 	</td>	</tr>
+<tr><td>7</td><td>Ekzemploj: “Σπάρτη” fariĝas “Spart-o”, “Αντιγόνη” fariĝas “Antigon-o” aŭ preferinde “Antigon-a" kiel tiuj nomoj en la regulo (1)</td></tr>
-<tr>	<td>	10	</td>	<td>	Ekzemploj: “Βυζάντιον” fariĝas "Bizanti-o” aŭ “Bizanc-o", “Ηλύσιον” fariĝas “Elize-o”. Oni atendus ke ili fariĝus “Bizant-o” kaj “Eliz-o“.	</td>	</tr>
+<tr><td>8</td><td>Ekzemploj: “Αλκιβιάδης” fariĝas “Alcibiad-o”, “Διομήδης” fariĝas “Diomed-o”, “Σωκράτης” fariĝas “Sokrat-o”, “Ηρακλής” fariĝas “Herakl-o”. Ekzemploj de unusilabaj radikoj estas: “Άρης” fariĝas “Ar-eso”, “ᶜΕρμής” fariĝas “Herm-eso” (bonvolu noti la krudan spiriton ĉi tie). </td></tr>
-<tr>	<td>	11	</td>	<td>	Ekzemploj:  “Αγαμέμνων” fariĝas “Agamemnon-o”, “Απόλλων” fariĝas “Apolon-o”	</td>	</tr>
+<tr><td>9</td><td>Ekzemplo: Unu ekzemplo de tiu rare uzata finaĵo estas la urbonomo “Δελφοί”. Tiu sufikso unue estis transskribita kiel “Delf-oj” sed poste “Delf-o”. </td></tr>
-<tr>	<td>	12	</td>	<td>	Ekzemplo: “Ίλιον” fariĝas “Ilion-o”	</td>	</tr>
+<tr><td>10</td><td>Ekzemploj: “Βυζάντιον” fariĝas "Bizanti-o” aŭ “Bizanc-o", “Ηλύσιον” fariĝas “Elize-o”. Oni atendus ke ili fariĝus “Bizant-o” kaj “Eliz-o“.</td></tr>
-<tr>	<td>	13	</td>	<td>	Ekzemploj: “Αλκίνοος” fariĝas “Alcino-o”, “ᶜΟμηρος” fariĝas “Homer-o” (bonvolu noti la krudan spiriton ĉi tie), “Ουρανός” fariĝas “Uran-o”, “Ωκεανός” fariĝas “Ocean-o”	</td>	</tr>
+<tr><td>11</td><td>Ekzemploj:  “Αγαμέμνων” fariĝas “Agamemnon-o”, “Απόλλων” fariĝas “Apolon-o”</td></tr>
-<tr>	<td>	14	</td>	<td>	Ekzemplo: “Χάρυβδις” fariĝas “Ĥaribd-o”	</td>	</tr>
+<tr><td>12</td><td>Ekzemplo: “Ίλιον” fariĝas “Ilion-o”</td></tr>
-<tr>	<td>	15	</td>	<td>	Ekzemploj: “Αδώνıς” fariĝas “Adonis-o”, “Πάρις” fariĝas “Paris-o”, “Άρτεμıς” fariĝas “Artemis-o”.	</td>	</tr>
+<tr><td>13</td><td>Ekzemploj: “Αλκίνοος” fariĝas “Alcino-o”, “ᶜΟμηρος” fariĝas “Homer-o” (bonvolu noti la krudan spiriton ĉi tie), “Ουρανός” fariĝas “Uran-o”, “Ωκεανός” fariĝas “Ocean-o”</td></tr>
-<tr>	<td>	16	</td>	<td>	Ekzemploj: “Αυλίς” fariĝas “Aŭl-ido”, “Ταυρίς” fariĝas “Taŭr-ido”	</td>	</tr>
+<tr><td>14</td><td>Ekzemplo: “Χάρυβδις” fariĝas “Ĥaribd-o”</td></tr>
-<tr>	<td>	17	</td>	<td>	Ekzemploj: “Ελευσίς” fariĝas “Eleŭs-iso”, “Σαλαμίς” fariĝas “Salam-iso”	</td>	</tr>
+<tr><td>15</td><td>Ekzemploj: “Αδώνıς” fariĝas “Adonis-o”, “Πάρις” fariĝas “Paris-o”, “Άρτεμıς” fariĝas “Artemis-o”.</td></tr>
-<tr>	<td>	18	</td>	<td>	Ekzemploj: “Ζεύς (gen.Διός)” fariĝas “Zeŭs-o”, “Οδυσσεύς” fariĝas “Odise-o”, “Ορφεύς” fariĝas “Orfe-o”, “Αχιλεύς” fariĝas “Aĥil-o”, “Οιδίπους” fariĝas “Edip-o”	</td>	</tr>
+<tr><td>16</td><td>Ekzemploj: “Αυλίς” fariĝas “Aŭl-ido”, “Ταυρίς” fariĝas “Taŭr-ido”</td></tr>
-<tr>	<td>	19	</td>	<td>	Ekzemploj: “Έρως” fariĝas “Eros-o”, kaj “Μίνως” fariĝas “Minos-o”.	</td>	</tr>
+<tr><td>17</td><td>Ekzemploj: “Ελευσίς” fariĝas “Eleŭs-iso”, “Σαλαμίς” fariĝas “Salam-iso”</td></tr>
 </table>
 <br>

@@ Linio 67: / Linio 67: @@
 </table>
 <br>
-<table>
+<table border=1>
 <tr><td><sup>1</sup></td><td>Ekzemploj: “Αθήναι” fariĝas “Atene” kaj “Άρης” fariĝas “Ares”</td></tr>
 <tr><td><sup>2</sup></td><td>En la komenco de la vorto kaj se gi estas sekvata per vokalo ĝi plejfoje fariĝas “J”. Ekzemplo: “Ιοκάστη” fariĝas “Jokaste”.</td></tr>

@@ Linio 20: / Linio 20: @@
 <table border=1>
-<tr>	<td>	Αα	</td>	<td>	“a”	</td>	</tr>
+<tr><td>Αα</td><td>“a”</td></tr>
-<tr>	<td>	Ββ	</td>	<td>	“b” kaj ankaŭ “v”	</td>	</tr>
+<tr><td>Ββ</td><td>“b” kaj ankaŭ “v”</td></tr>
-<tr>	<td>	Γγ	</td>	<td>	"g"	</td>	</tr>
+<tr><td>Γγ</td><td>"g"</td></tr>
-<tr>	<td>	Δδ	</td>	<td>	"d"	</td>	</tr>
+<tr><td>Δδ</td><td>"d"</td></tr>
-<tr>	<td>	Εε	</td>	<td>	“e”	</td>	</tr>
+<tr><td>Εε</td><td>“e”</td></tr>
-<tr>	<td>	Ζζ	</td>	<td>	“z”	</td>	</tr>
+<tr><td>Ζζ</td><td>“z”</td></tr>
-<tr>	<td>	Ηη	</td>	<td>	longa “e” sed pli proksima al la sono de “i” <sup>1</sup>	</td>	</tr>
+<tr><td>Ηη</td><td>longa “e” sed pli proksima al la sono de “i” <sup>1</sup></td></tr>
-<tr>	<td>	Θθ	</td>	<td>	"t"	</td>	</tr>
+<tr><td>Θθ</td><td>"t"</td></tr>
-<tr>	<td>	Ιι	</td>	<td>	“i” aŭ “j” se en la komenco de la vorto <sup>2</sup>	</td>	</tr>
+<tr><td>Ιι</td><td>“i” aŭ “j” se en la komenco de la vorto <sup>2</sup></td></tr>
-<tr>	<td>	Κκ	</td>	<td>	“k” aŭ “c” <sup>3</sup>	</td>	</tr>
+<tr><td>Κκ</td><td>“k” aŭ “c” <sup>3</sup></td></tr>
-<tr>	<td>	Λλ	</td>	<td>	“l”	</td>	</tr>
+<tr><td>Λλ</td><td>“l”</td></tr>
-<tr>	<td>	Μμ	</td>	<td>	“m”	</td>	</tr>
+<tr><td>Μμ</td><td>“m”</td></tr>
-<tr>	<td>	Νν	</td>	<td>	“n”	</td>	</tr>
+<tr><td>Νν</td><td>“n”</td></tr>
-<tr>	<td>	Ξξ	</td>	<td>	"ks" <sup>4</sup>	</td>	</tr>
+<tr><td>Ξξ</td><td>"ks" <sup>4</sup></td></tr>
-<tr>	<td>	Οο	</td>	<td>	“o” 	</td>	</tr>
+<tr><td>Οο</td><td>“o” </td></tr>
-<tr>	<td>	Ππ	</td>	<td>	“p”	</td>	</tr>
+<tr><td>Ππ</td><td>“p”</td></tr>
-<tr>	<td>	Ρρ	</td>	<td>	“r”	</td>	</tr>
+<tr><td>Ρρ</td><td>“r”</td></tr>
-<tr>	<td>	Σσ	</td>	<td>	“s” sed “z” se ĝi estas inter vokaloj kaj en la sufikso <sup>5</sup>	</td>	</tr>
+<tr><td>Σσ</td><td>“s” sed “z” se ĝi estas inter vokaloj kaj en la sufikso <sup>5</sup></td></tr>
-<tr>	<td>	Ττ	</td>	<td>	“t”	</td>	</tr>
+<tr><td>Ττ</td><td>“t”</td></tr>
-<tr>	<td>	Υυ	</td>	<td>	“i” sed en sufikso ĝi fariĝas “u” <sup>6</sup>	</td>	</tr>
+<tr><td>Υυ</td><td>“i” sed en sufikso ĝi fariĝas “u” <sup>6</sup></td></tr>
-<tr>	<td>	Φφ	</td>	<td>	“f”	</td>	</tr>
+<tr><td>Φφ</td><td>“f”</td></tr>
-<tr>	<td>	Χχ	</td>	<td>	“ĥ” aŭ eĉ “k” <sup>7</sup>	</td>	</tr>
+<tr><td>Χχ</td><td>“ĥ” aŭ eĉ “k” <sup>7</sup></td></tr>
-<tr>	<td>	Ψψ	</td>	<td>	"ps"	</td>	</tr>
+<tr><td>Ψψ</td><td>"ps"</td></tr>
-<tr>	<td>	Ωω	</td>	<td>	“o”	</td>	</tr>
+<tr><td>Ωω</td><td>“o”</td></tr>
 </table>
 <br>
@@ Linio 49: / Linio 49: @@
 <br>
 <table border=1>
-<tr>	<td>	μπ	</td>	<td>	“b”	</td>	</tr>
+<tr><td>μπ</td><td>“b”</td></tr>
-<tr>	<td>	ντ	</td>	<td>	“nt” pli proksima al “d”	</td>	</tr>
+<tr><td>ντ</td><td>“nt” pli proksima al “d”</td></tr>
-<tr>	<td>	γκ	</td>	<td>	“g”	</td>	</tr>
+<tr><td>γκ</td><td>“g”</td></tr>
-<tr>	<td>	γγ	</td>	<td>	“ng”	</td>	</tr>
+<tr><td>γγ</td><td>“ng”</td></tr>
-<tr>	<td>	τζ	</td>	<td>	“ĝ”	</td>	</tr>
+<tr><td>τζ</td><td>“ĝ”</td></tr>
-<tr>	<td>	τσ	</td>	<td>	“c”	</td>	</tr>
+<tr><td>τσ</td><td>“c”</td></tr>
 </table>
 <br>
 <table border=1>
-<tr>	<td>	οι	</td>	<td>	“e” eble proksima sono al “oi” <sup>8</sup>	</td>	</tr>
+<tr><td>οι</td><td>“e” eble proksima sono al “oi” <sup>8</sup></td></tr>
-<tr>	<td>	ει	</td>	<td>	“i” tre proksima al “e” <sup>9</sup>	</td>	</tr>
+<tr><td>ει</td><td>“i” tre proksima al “e” <sup>9</sup></td></tr>
-<tr>	<td>	αι	</td>	<td>	“e” <sup>10</sup>	</td>	</tr>
+<tr><td>αι</td><td>“e” <sup>10</sup></td></tr>
-<tr>	<td>	ου	</td>	<td>	“u” sed proksima sono al “ou” <sup>11</sup>	</td>	</tr>
+<tr><td>ου</td><td>“u” sed proksima sono al “ou” <sup>11</sup></td></tr>
-<tr>	<td>	αυ	</td>	<td>	“aŭ” <sup>12</sup>	</td>	</tr>
+<tr><td>αυ</td><td>“aŭ” <sup>12</sup></td></tr>
-<tr>	<td>	ευ	</td>	<td>	"eŭ" <sup>13</sup>	</td>	</tr>
+<tr><td>ευ</td><td>"eŭ" <sup>13</sup></td></tr>
-<tr>	<td>	ηυ	</td>	<td>	“iu”	</td>	</tr>
+<tr><td>ηυ</td><td>“iu”</td></tr>
 </table>
 <br>
 <table>
-<tr>	<td>	<sup>1</sup>	</td>	<td>	Ekzemploj: “Αθήναι” fariĝas “Atene” kaj “Άρης” fariĝas “Ares”	</td>	</tr>
+<tr><td><sup>1</sup></td><td>Ekzemploj: “Αθήναι” fariĝas “Atene” kaj “Άρης” fariĝas “Ares”</td></tr>
-<tr>	<td>	<sup>2</sup>	</td>	<td>	En la komenco de la vorto kaj se gi estas sekvata per vokalo ĝi plejfoje fariĝas “J”. Ekzemplo: “Ιοκάστη” fariĝas “Jokaste”.	</td>	</tr>
+<tr><td><sup>2</sup></td><td>En la komenco de la vorto kaj se gi estas sekvata per vokalo ĝi plejfoje fariĝas “J”. Ekzemplo: “Ιοκάστη” fariĝas “Jokaste”.</td></tr>
-<tr>	<td>	<sup>3</sup>	</td>	<td>	Ekzemplo: “Κιλικία” fariĝas “Kilikia” aŭ “Cilicia”.	</td>	</tr>
+<tr><td><sup>3</sup></td><td>Ekzemplo: “Κιλικία” fariĝas “Kilikia” aŭ “Cilicia”.</td></tr>
-<tr>	<td>	<sup>4</sup>	</td>	<td>	Ekzemploj: “Ξάνθιππος” fariĝas “Ksantippos” kaj “Ξέρξης” fariĝas “Kserkses” 	</td>	</tr>
+<tr><td><sup>4</sup></td><td>Ekzemploj: “Ξάνθιππος” fariĝas “Ksantippos” kaj “Ξέρξης” fariĝas “Kserkses” </td></tr>
-<tr>	<td><sup>5</sup>	</td>	<td>	Ekzemploj: “Ηλύσιον” fariĝas “Ilizion” kaj “Σπάρτη” fariĝas “Sparte”	</td>	</tr>
+<tr><td><sup>5</sup></td><td>Ekzemploj: “Ηλύσιον” fariĝas “Ilizion” kaj “Σπάρτη” fariĝas “Sparte”</td></tr>
-<tr>	<td>	<sup>6</sup>	</td>	<td>	Vortoj kiuj ekkomencas per vokaloj iam elprenis du sprit-signojn sur tiu vokalo (ᶜ / ᵓ). Kiam la vokalo surhavas la unuan spirition, kiu estas nomita “kruda spirito”, tiam la vorto havas pli krudan prononcon kaj komencas per “h”. Ekzemple la nomo ᶜ’Oμηρος ekkomencas per vokalo kaj tiu vokalo surhavas la krudan spiriton (kaj ankaŭ la akcenton). Do la elparolo de tiu nomo estas “Homeros”. En la komenco de vortoj la ipsilono “Υυ” ĉiam surhavas la “krudan spiriton” do la elparolo de tiuj vortoj ekkomencas per “hi” kaj ne nur per “i”. Ekzemple: “ᶜΗρακλής” fariĝas “Herakles”.	</td>	</tr>
+<tr><td><sup>6</sup></td><td>Vortoj kiuj ekkomencas per vokaloj iam elprenis du sprit-signojn sur tiu vokalo (ᶜ / ᵓ). Kiam la vokalo surhavas la unuan spirition, kiu estas nomita “kruda spirito”, tiam la vorto havas pli krudan prononcon kaj komencas per “h”. Ekzemple la nomo ᶜ’Oμηρος ekkomencas per vokalo kaj tiu vokalo surhavas la krudan spiriton (kaj ankaŭ la akcenton). Do la elparolo de tiu nomo estas “Homeros”. En la komenco de vortoj la ipsilono “Υυ” ĉiam surhavas la “krudan spiriton” do la elparolo de tiuj vortoj ekkomencas per “hi” kaj ne nur per “i”. Ekzemple: “ᶜΗρακλής” fariĝas “Herakles”.</td></tr>
-<tr>	<td>	<sup>7</sup>	</td>	<td>	Ekzemploj: “Αχιλεύς” fariĝas “Aĥileŭs” aŭ eĉ “Akileŭs”. “Χάρυβδις” fariĝas “Ĥaribdis” aŭ “Karibdis”. “Χριστός” fariĝas “Kristos” ktp	</td>	</tr>
+<tr><td><sup>7</sup></td><td>Ekzemploj: “Αχιλεύς” fariĝas “Aĥileŭs” aŭ eĉ “Akileŭs”. “Χάρυβδις” fariĝas “Ĥaribdis” aŭ “Karibdis”. “Χριστός” fariĝas “Kristos” ktp</td></tr>
-<tr>	<td>	<sup>8</sup>	</td>	<td>	Ekzemplo: “Οιδίπους” fariĝas “Edipus”	</td>	</tr>
+<tr><td><sup>8</sup></td><td>Ekzemplo: “Οιδίπους” fariĝas “Edipus”</td></tr>
-<tr>	<td>	<sup>9</sup>	</td>	<td>	Ekzemploj: “Αινείας” fariĝas “Enias” kaj “Επαμεινώνδας” fariĝas “Epaminondas”. 	</td>	</tr>
+<tr><td><sup>9</sup></td><td>Ekzemploj: “Αινείας” fariĝas “Enias” kaj “Επαμεινώνδας” fariĝas “Epaminondas”. </td></tr>
-<tr>	<td>	<sup>10</sup>	</td>	<td>	Ekzemploj: “Αινείας” fariĝas “Enias” kaj “Αίγισθος” fariĝas “Egistos”	</td>	</tr>
+<tr><td><sup>10</sup></td><td>Ekzemploj: “Αινείας” fariĝas “Enias” kaj “Αίγισθος” fariĝas “Egistos”</td></tr>
-<tr>	<td>	<sup>11</sup>	</td>	<td>	Ekzemploj: “Οιδίπους” fariĝas “Idipus” kaj “Ουρανός” fariĝas “Uranos”	</td>	</tr>
+<tr><td><sup>11</sup></td><td>Ekzemploj: “Οιδίπους” fariĝas “Idipus” kaj “Ουρανός” fariĝas “Uranos”</td></tr>
-<tr>	<td>	<sup>12</sup>	</td>	<td>	Ekzemploj: “Αυλίς” fariĝas “Aŭlis” kaj “Ναυσικάα” fariĝas “Naŭzikaa”	</td>	</tr>
+<tr><td><sup>12</sup></td><td>Ekzemploj: “Αυλίς” fariĝas “Aŭlis” kaj “Ναυσικάα” fariĝas “Naŭzikaa”</td></tr>
-<tr>	<td>	<sup>13</sup>	</td>	<td>	Ekzemploj: “Ζεύς” la ĉefa dio fariĝas “Zeŭs” kaj “Ελευσίς” fariĝas “Eleŭsis”	</td>	</tr>
+<tr><td><sup>13</sup></td><td>Ekzemploj: “Ζεύς” la ĉefa dio fariĝas “Zeŭs” kaj “Ελευσίς” fariĝas “Eleŭsis”</td></tr>
 </table>
 <br>